Για αρχή, θέλω να σου διηγηθώ την ιστορία της Μαρίνας, μιας ασθενούς που ήρθε στο γραφείο μου γεμίζοντας τον χώρο με την παρουσία της. Ωστόσο, μέσα της ένιωθε εντελώς χαμένη.

«Δεν ξέρω τι θέλω ούτε προς τα πού πηγαίνω», μου είπε στην πρώτη μας συνεδρία. Η φωνή της είχε την ηχώ πολλών άλλων ανθρώπων που επίσης νιώθουν ότι η ζωή τους προχωρά, ενώ εκείνοι παραμένουν στο ίδιο σημείο.

Η Μαρίνα ήταν παγιδευμένη σε μια δουλειά που δεν της προκαλούσε ενθουσιασμό. Παρέμενε επίσης σε μια σχέση που είχε πάψει να εξελίσσεται και σε έναν κοινωνικό κύκλο που έμοιαζε περισσότερο με υποχρέωση παρά με έναν χώρο στήριξης και απόλαυσης.

«Νιώθω στάσιμη», εξομολογήθηκε.

Το πρόβλημά της δεν ήταν η έλλειψη ικανοτήτων. Ούτε της έλειπαν τα όνειρα. Αυτό που χρειαζόταν ήταν να ξαναβρεί την επαφή με τον εαυτό της και να σταματήσει να αναζητά μια τέλεια απάντηση που θα έλυνε όλη της τη ζωή μονομιάς.

Πώς να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου όταν δεν ξέρεις τι θέλεις



Η πρώτη συμβουλή που της έδωσα ήταν απλή, αλλά δυνατή: πάρε χρόνο για να γνωρίσεις τον εαυτό σου.

Της πρότεινα να γράφει σε ένα προσωπικό ημερολόγιο. Δεν χρειαζόταν να δημιουργεί βαθυστόχαστα κείμενα ούτε να βρίσκει άμεσες απαντήσεις. Αρκούσε να καταγράφει τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις δυσκολίες και τις μικρές στιγμές ενθουσιασμού της.

Ερωτήσεις σαν κι αυτές μπορούν να σε προσανατολίσουν:


  • Ποιες καταστάσεις μου δίνουν ενέργεια;

  • Ποιες δραστηριότητες με κάνουν να χάνω την αίσθηση του χρόνου;

  • Τι διατηρώ στη ζωή μου μόνο από φόβο ή συνήθεια;

  • Τι θα επέλεγα αν δεν χρειαζόταν να εντυπωσιάσω κανέναν;



Εξερευνήσαμε επίσης τις αξίες και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς της. Αυτά τα εργαλεία δεν πρέπει να μετατρέπονται σε άκαμπτες ταμπέλες, όμως μπορούν να προσφέρουν ενδείξεις. Μερικές φορές ξέρεις ποιον δρόμο να ακολουθήσεις όταν αναγνωρίζεις ποια πράγματα δεν αντιπροσωπεύουν πλέον τον άνθρωπο που είσαι σήμερα.

Θέσε μικρούς στόχους για να βγεις από τη στασιμότητα



Η δεύτερη στρατηγική ήταν να μετατρέψει τη σύγχυσή της σε μικρούς και εφικτούς στόχους.

Η Μαρίνα ένιωθε ότι έπρεπε να λύσει την επαγγελματική της πορεία, τη σχέση της και το μέλλον της ταυτόχρονα. Αυτή η απαίτηση την παρέλυε. Γι’ αυτό, αντί να της ζητήσω να πάρει μια μεγάλη απόφαση, δουλέψαμε πάνω σε απλές ενέργειες.

Μια εβδομάδα ερεύνησε μαθήματα. Την επόμενη ανανέωσε το βιογραφικό της. Μια άλλη μέρα επέτρεψε στον εαυτό της να μιλήσει με ένα άτομο που εργαζόταν σε έναν τομέα που την ενδιέφερε. Καμία από αυτές τις κινήσεις δεν έμοιαζε εξαιρετική, όμως μαζί άρχισαν να δημιουργούν μια κατεύθυνση.

Όταν νιώθεις μπλοκαρισμένος, μη ρωτάς μόνο: «Τι θα κάνω με τη ζωή μου;». Αυτή η ερώτηση μπορεί να είναι υπερβολικά ευρεία. Δοκίμασε κάτι πιο συγκεκριμένο: «Ποια ενέργεια μπορώ να κάνω αυτή την εβδομάδα για να πλησιάσω μια ζωή που να μου φαίνεται πιο αυθεντική;».

Ένας μικρός στόχος δεν είναι ένα μικρότερο όνειρο. Είναι ένα σημείο στήριξης για να αρχίσεις να κινείσαι.

Περιβάλλου τον εαυτό σου με έμπνευση και ανθρώπους που σε ωθούν μπροστά



Η τρίτη συμβουλή ήταν να αλλάξει σταδιακά το περιβάλλον της.

Η Μαρίνα άρχισε να ακολουθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανθρώπους που θαύμαζε, αν και έμαθε να το κάνει χωρίς να συγκρίνει συνεχώς τον εαυτό της. Διάβασε επίσης βιβλία που ξυπνούσαν την περιέργειά της και παρακολούθησε συναντήσεις σχετικές με τα νέα πεδία ενδιαφέροντός της.

Αυτό δεν σημαίνει να γεμίζεις κάθε λεπτό με παρακινητικά μηνύματα. Η αυθεντική έμπνευση δεν σε υποχρεώνει να τρέχεις ούτε σε κάνει να νιώθεις ανεπαρκής. Σου υπενθυμίζει ότι υπάρχουν κι άλλες δυνατότητες.

Μια καθοριστική στιγμή ήρθε όταν η Μαρίνα γράφτηκε σε ένα εργαστήριο δημιουργικής γραφής. Πάντα ήθελε να εξερευνήσει αυτόν τον κόσμο, όμως έλεγε συνεχώς στον εαυτό της ότι δεν είχε αρκετό ταλέντο, χρόνο ή εμπειρία.

Εκείνη η απόφαση σηματοδότησε ένα πριν και ένα μετά. Όχι μόνο ανακάλυψε ένα πάθος που κρατούσε κρυμμένο. Βρήκε επίσης μια κοινότητα στην οποία ένιωσε ότι την καταλάβαιναν και την εκτιμούσαν.

Με τον χρόνο, έμαθε να ακούει την εσωτερική της φωνή πάνω από τον εξωτερικό θόρυβο. Επέτρεψε στον εαυτό της να ονειρεύεται μεγάλα, αλλά να ξεκινά με κάτι μικρό. Κατάλαβε ότι κάθε πρόοδος άξιζε επίσης να αναγνωρίζεται.

Σήμερα έχει κάνει σημαντικές αλλαγές στην καριέρα της και καλλιεργεί πιο ουσιαστικές σχέσεις. Δεν έφτασε εκεί μέσα από μια ξαφνική αποκάλυψη. Τα κατάφερε μέσω ειλικρινών ερωτήσεων, σταδιακών αποφάσεων και της προθυμίας να διορθώσει την πορεία της όταν χρειαζόταν.

Η ιστορία της Μαρίνας δείχνει ότι το να βρεις τον δρόμο σου σπάνια είναι στιγμιαίο. Απαιτεί δέσμευση απέναντι στον εαυτό σου, θάρρος να κοιτάξεις το άγνωστο και υπομονή για να δεις τους σπόρους της αλλαγής να μεγαλώνουν.

Αν εκείνη μπόρεσε να ξεκινήσει χωρίς να έχει όλες τις απαντήσεις, μπορείς κι εσύ. Δεν χρειάζεται να νιώθεις εντελώς έτοιμος. Χρειάζεται μόνο να επιλέξεις μια εφικτή κίνηση για σήμερα.

Πριν συνεχίσεις, ίσως σε βοηθήσει να αποθηκεύσεις αυτό το άρθρο για να το διαβάσεις με ηρεμία:

Ρεαλιστικές προσδοκίες: Πώς η αισιόδοξη απαισιοδοξία μεταμορφώνει ζωές

Πώς να κάνεις το πρώτο βήμα, ακόμη κι αν φοβάσαι



Το να αρχίσεις να κινείσαι μπορεί να είναι η σπίθα που χρειάζεται ο νους σου για να βγει από την επανάληψη. Δεν χρειάζεται να είναι μια ριζική απόφαση. Μπορεί να είναι η αποστολή ενός μηνύματος, η αναζήτηση πληροφοριών, μια βόλτα σε μια διαφορετική γειτονιά, η επιστροφή σε ένα χόμπι ή η καταγραφή μιας ιδέας.

Δεν έχει σημασία αν νιώθεις φόβο, περιέργεια, δυσφορία ή ενθουσιασμό. Το να κάνεις το πρώτο βήμα σημαίνει να προχωράς από το σημείο όπου βρίσκεσαι πραγματικά, όχι από εκεί όπου πιστεύεις ότι θα έπρεπε να βρίσκεσαι.

Αυτή η κίνηση μπορεί να σε οδηγήσει να εξερευνήσεις ένα νέο επάγγελμα, να ξεκινήσεις ένα μάθημα, να ταξιδέψεις, να γνωρίσεις ανθρώπους ή να ανακαλύψεις ένα απρόσμενο ενδιαφέρον. Ίσως είναι κάτι προσωρινό. Ίσως γίνει η αρχή μιας σημαντικής φάσης.

Κάνε το πρώτο βήμα.

Τόλμησε να κοιτάξεις πέρα από το γνώριμο. Η άνεση μπορεί να σε προστατεύει για κάποιο διάστημα, όμως μπορεί επίσης να σε κρατά μέσα σε μια ρουτίνα που δεν σου επιτρέπει πια να εξελιχθείς.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να απορρίψεις τη σταθερότητα. Σημαίνει ότι είναι καλό να διακρίνεις ανάμεσα στη γαλήνη που σε θρέφει και την ακινησία που γεννιέται από τον φόβο.

Κάνε το πρώτο βήμα.

Η κίνηση μπορεί να σε βοηθήσει να απομακρύνεις την προσοχή σου από ένα φανταστικό μέλλον και να την επιστρέψεις στο παρόν. Όταν κάνεις κάτι συγκεκριμένο, η αβεβαιότητα παύει να καταλαμβάνει όλο τον χώρο.

Αυτή η πρώτη κίνηση μπορεί επίσης να σπάσει ορισμένα εμπόδια που έχεις χτίσει εσύ ο ίδιος. Φράσεις όπως «είναι ήδη πολύ αργά», «δεν είμαι ικανός» ή «σίγουρα θα πάει άσχημα» μοιάζουν με αλήθειες όταν τις επαναλαμβάνεις για πολύ καιρό. Ωστόσο, πολλές φορές είναι φόβοι μεταμφιεσμένοι σε βεβαιότητες.

Δεν περιορίζεσαι σε μία και μοναδική εκδοχή του εαυτού σου. Μπορείς να μάθεις, να αλλάξεις γνώμη και να επιλέξεις μια άλλη διαδρομή.

Πώς να χάσεις τον φόβο του λάθους όταν παίρνεις αποφάσεις



Ορισμένες αποφάσεις μπορεί να φαίνονται λανθασμένες αφού τις πάρεις. Παρ’ όλα αυτά, συνήθως αφήνουν πολύτιμες πληροφορίες για τις επιθυμίες, τα όρια και τις ανάγκες σου.

Είμαστε φτιαγμένοι να μαθαίνουμε μέσα από την εμπειρία. Το να κάνεις ένα λάθος δεν σε μετατρέπει σε αποτυχημένο. Απλώς δείχνει ότι έδρασες με τους πόρους και την επίγνωση που είχες εκείνη τη στιγμή.

Κάνε το πρώτο βήμα.

Αυτή η απλή πράξη σε βοηθά να γίνεις ενεργός συμμετέχων στη ζωή σου, αντί να αποδέχεσαι μόνο τον ρόλο που σου ανέθεσαν οι περιστάσεις ή οι προσδοκίες των άλλων.

Μπορεί να έχεις πολλά όνειρα και να μην ξέρεις ποιο να ακολουθήσεις. Ίσως έχεις μόνο ένα, αλλά δεν βρίσκεις τον τρόπο να ξεκινήσεις. Είναι επίσης πιθανό σήμερα να μη νιώθεις καμία ξεκάθαρη κατεύθυνση.

Σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις, μια αρχική ενέργεια μπορεί να φωτίσει το έδαφος. Δεν θα αποκαλύψει πάντα ολόκληρο τον δρόμο, όμως μπορεί να σου δείξει το επόμενο κομμάτι του.

Η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου συνήθως δεν εμφανίζεται πριν δράσεις. Πολλές φορές μεγαλώνει μετά, όταν διαπιστώνεις ότι είσαι ικανός να αντιμετωπίσεις τη δυσφορία και να συνεχίσεις.

Δώσε ρυθμό στη ζωή σου κινώντας τα πόδια σου. Μόνο όταν ακούσεις τη δική σου μουσική θα μπορέσεις να αναγνωρίσεις προς τα πού θέλεις να προχωρήσεις.

Πότε να προχωράς και πότε χρειάζεσαι να σταματήσεις



Αν νιώθεις συναισθηματικό μπλοκάρισμα ή αβεβαιότητα, το να προχωράς δεν σημαίνει πάντα να κάνεις περισσότερα πράγματα. Μερικές φορές, το πρώτο σου βήμα είναι να ξεκουραστείς, να θέσεις ένα όριο, να ζητήσεις βοήθεια ή να παραδεχτείς ότι χρειάζεσαι χρόνο για να σκεφτείς.

Η συνειδητή παύση είναι διαφορετική από την παράλυση. Στην παράλυση αποφεύγεις να δεις τι συμβαίνει. Σε μια παύση, παρατηρείς, ανακτάς ενέργεια και επιλέγεις με περισσότερη σαφήνεια.

Γι’ αυτό, μην τιμωρείς τον εαυτό σου αν σήμερα δεν μπορείς να πάρεις μια μεγάλη απόφαση. Κάνε κάτι μικρό και ειλικρινές. Γράψε όσα νιώθεις. Μίλησε με κάποιον που εμπιστεύεσαι. Τακτοποίησε ένα μέρος του χώρου σου. Διερεύνησε μια δυνατότητα. Αν η δυσφορία επιμένει ή επηρεάζει την καθημερινή σου ζωή, η αναζήτηση επαγγελματικής υποστήριξης μπορεί επίσης να είναι ένα γενναίο βήμα.

Δεν πρόκειται να κινείσαι από υποχρέωση. Πρόκειται να σταματήσεις να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου ενώ περιμένεις μια απόλυτη βεβαιότητα.

Πρέπει πάντα να προχωράμε μέσα από ορατές ενέργειες; Όχι απαραίτητα. Η ακινησία μπορεί επίσης να σου διδάξει πολλά όταν την επιλέγεις συνειδητά. Για να εμβαθύνεις σε αυτή την ιδέα, μπορείς να συνεχίσεις την ανάγνωση:

Μάθε πολλά χωρίς να κινείσαι: μαθήματα από την ακινησία

Ο δρόμος σου δεν χρειάζεται να μοιάζει με κανενός άλλου. Ίσως σήμερα μπορείς να κάνεις μόνο ένα μικρό βήμα. Κάν’ το δικό σου. Μερικές φορές, αυτό αρκεί ώστε μια πόρτα που έμοιαζε κλειστή να αρχίσει να ανοίγει.